Projekt YouTransition, rozpoczęty w październiku 2024 r. i trwający do marca 2027 r., skupia partnerów z sześciu krajów, których celem jest przekształcenie młodzieży z biernych odbiorców polityki transformacji w aktywnych współtwórców. U podstaw tej ambicji leży mniej widoczna, ale decydująca działalność: mapowanie i angażowanie interesariuszy.
Mapowanie i łączenie w ramach projektu nie jest bynajmniej ćwiczeniem biurokratycznym, ale stanowi strategiczną podstawę. Poprzez identyfikację i analizę podmiotów już aktywnych w dziedzinie uczestnictwa młodzieży, zielonej transformacji i innowacji społecznych konsorcjum stara się zrozumieć, gdzie naprawdę leżą wpływy, zasoby i innowacje.
Stowarzyszenia młodzieżowe, organizacje oddolne i organizacje pozarządowe wydają się być głównymi motorami mobilizacji i eksperymentów, podczas gdy organy publiczne mają mandat i zdolność do skalowania rozwiązań, pod warunkiem że są aktywnie zaangażowane. Analiza wykracza poza kwestię tego, kto jest zaangażowany, i dokładnie przygląda się temu, kiedy interesariusze angażują się w działania. Uczestnictwo jest oceniane w czterech fazach: analiza potrzeb planowanie realizacja zamknięcie/trwałość.
Na poziomie konsorcjum zaangażowanie jest stosunkowo stabilne na wczesnych etapach – 34% interesariuszy angażuje się podczas analizy potrzeb i planowania – ale gwałtownie wzrasta podczas wdrażania (50%) i osiąga szczyt podczas fazy zamknięcia i trwałości (55,6%).
Wzorzec ten odzwierciedla silną tendencję do „działania" i zapewniania trwałości wyników, ale podkreśla również ryzyko: niewystarczająca uwaga poświęcona wczesnym fazom może osłabić znaczenie kolejnych etapów.
Bliższe przyjrzenie się danym krajowym ujawnia różne modele zaangażowania.
Francja wyróżnia się wyjątkowo wysokim udziałem w fazie zamknięcia i utrzymania trwałości, sięgającym 81%, pomimo stosunkowo niskiego zaangażowania na wcześniejszych etapach. Sugeruje to silny nacisk na rozpowszechnianie i długoterminowy wpływ, wspierany przez solidny ekosystem organizacji non-profit, ale budzi również obawy co do tego, na ile początkowe planowanie jest oparte na lokalnych realiach.
Włochy wykazują niemal odwrotną tendencję: silne zaangażowanie podczas analizy potrzeb (48%), następnie spadek podczas planowania i realizacji, a następnie ponowny wzrost podczas zamknięcia. Obecność 11 instytucji publicznych może wyjaśniać solidny początek analityczny, jednak utrzymanie tempa podczas wdrażania pozostaje wyzwaniem.
Gruzja jawi się jako najbardziej uderzający przypadek. Dzięki poziomowi zaangażowania sięgającemu imponujących 97% podczas realizacji, wykazuje ona wyjątkową zdolność do mobilizacji operacyjnej, prawdopodobnie dzięki spójnej sieci społeczeństwa obywatelskiego. Strategicznym pytaniem jest teraz, jak przełożyć tę intensywność na długoterminową stabilność.
W innych krajach Polska prezentuje najbardziej zrównoważony model, charakteryzujący się stałym zaangażowaniem na wszystkich etapach.
Grecja wykazuje średnio-niskie zaangażowanie, szczególnie w fazie zamykania, co wymaga ukierunkowanego wzmocnienia.
Portugalia wykazuje średnio-niskie zaangażowanie na wszystkich etapach, co wymaga ukierunkowanego wzmocnienia.
